Axi.net.pl - maratony mtb, trening, blog

Już dawno w Lasku nie byłem (bo tam stromo jest, a ja słaby jestem), ale dziś trafiła się mobilizacja w postaci otwarcia single-tracka wykopanego przez chłopaków (ze zgodą odpowiedniego nadleśnictwa). Singiel ma 505m długości i 45m wysokości (średnio 9,1%) i pokręcony jest jak makaron spaghetti .

Z racji, że trochę ludzi było, to po pierwszym przejeździe pojechałem pokręcić się po lasku i wróciłem, jak już było luźniej. Przetestowałem trasę zarówno w dół jak i w górę – póki co do pokonania w siodle w obu kierunkach brakuje mi jednego zakrętu 180°. Ale fajna ścieżka .

Rower mi skrzypi gdzieś przy korbie jak diabli, muszę sprawdzić co się z bębenkiem dzieje że ma takie luzy i jeszcze SID się trzęsie jak galareta . Generalnie wyłania się trochę kiepski obraz jak na rower startowy.

Nic specjalnego luźna przejażdżka przez Lasek i tor kajakowy. Chyba więcej się nagadałem niż nakręciłem .

Wybrałem się szosówką na miejsce startu jutrzejszego maratonu (MTB Marathon #4 Zabierzów). A jak już tam byłem, to jednak nie wytrzymałem, by nie przetestować podjazdu, który rozpoczyna maraton, a którego nie jechałem już bardzo, bardzo dawno.

Lekko nie było, pierwsze 1.1km trzymało 6,6%, następne 1.1km 3.9% – najstromszy kawałek przepychałem na stojąco (najlżejsze przełożenie jakim dysponuję to 39:26). A dalej pojechałem przez pola pod prąd końcówki trasy aż do pierwszego napotkanego asfaltu, który wypluł mnie w okolicach jaskini Wierzchowskiej. Stąd już krótka ścianka i jestem na olkuskiej, którą sprawnie dojechałem do Krakowa.

Nazbierało się tych przewyższeń dzisiaj i trochę to czuję, bo spora ich część dość stroma była.

Ależ te asfalty w okolicy strome . Szczyglice, Balice, radary, Brzoskwinia, Chrosna, Morawica, Liszki, tor.

Najbliższe podkrakowskie okolice – teren o tyle, że nie asfalt, bo głównie szutrowe i ziemne drogi. Razem z Markiem zrobiliśmy pętle przez Las Zabierzowski i dol. Brzoskwini. Jak to w terenie na podjazdach tętno szło do góry, a na zjazdach spadało.

Póki co zimny maj .

Po przerwie w zeszłym tygodniu w tym udało się zmobilizować na „czwartkowe truchtanie”. Trochę się nie mogłem dziś z opaską dogadać, w związku z czym byłem zirytowany i biegłem szybciej , a dane są tylko orientacyjne „około”.

Nie udały się rowerowo te święta. W sobotę pogoda była wypas, ale jakoś tak zlazł czas na pomoc w domu, w niedzielę naparzało deszczem niemal cały dzień, w poniedziałek pogoda troszkę lepsza, ale woda lała się nie tylko z nieba. Koniec końców zostało wykorzystać dzisiejsze wolne i choć troszkę sobie odbić weekend.

Zapuściłem się w parę dawno nie odwiedzanych dróg, przez Szczyglice i Aleksandrowice do Kleszczowa. Tam przeskok przez główną drogę i przez Brzezinkę powrót w stronę Krakowa. Wyskoczyłem w Zabierzowie a tam mega korek. Trochę się zdziwiłem, że aż taki duży, choć godzina pasowała. Rozwiązanie zagadki znajdowało się kawałek dalej – ciężarówka z przyczepą wjechała komuś do ogródka, a dokładniej to sama ciężarówka, bo przyczepa została blokując jeden pas – straż sterowała ruchem wahadłowym.

Tym sposobem wyszło jedno z wyższych przewyższeń w tym roku .

W końcu pogoda taka, że aż sama ciągnie na pole, a nie odpycha. Skorzystałem więc i przewietrzyłem się kawałek . Przewyższenie nieduże, ale na paru ściankach tętno na 160 powędrowało.

Pętelka przez Kryspinów, Liszki i Piekary.

Ponownie udało się zmobilizować na czwartkowe truchtanie. Mimo, że tylko raz na tydzień, to o dziwo i skraca mi się czas ćwiczenia/biegu – ale to chyba kwestia, że dziś nie było pod wiatr .

Ponownie z pracy do domu. Kręcił się po okolicy jakiś intensywny przelotny deszcz, ale nawet nie przeszkodził specjalnie, a w ulewę przemianował go – mijany po drodze – Lesław .

Pojechałem pokibicować podczas dzisiejszej ustawki zielonych. Okazało się, że – podobnie jak ja miałem dziś poranny start z opóźnieniem podobnie – tak i zawody — zabawiłem więc tam trochę dłużej niż sądziłem.

Dalej chciałem już tylko potoczyć się do Tyńca, ale ilość ludzi na ścieżce była zatrważająca, więc przez Bodzów przebiłem się do głównej drogi, a następnie pokręciłem się trochę po Podgórkach Tynieckich i główną drogą wróciłem do domu.

Jeżdżąc sobie po asfalcie to, że jest źle, widać po średniej, natomiast wjeżdżając w teren od razu daje się odczuć, że jest tragicznie, „sapiąc” na potęgę pod byle wzniesienie… Normalnie już się nie mogę doczekać, żeby się znów styrać na treningach!